۲. حفظ تولید خودرو به‌عنوان یکی از پیشران‌های اقتصاد ملی، نیازمند تصمیمات فوری و هماهنگ است.
۳. تمرکز بر خودروهای دارای داخلی‌سازی بالا، مهم‌ترین راهکار افزایش تاب‌آوری صنعت خودرو محسوب می‌شود.
۴. هدایت منابع ارزی به زنجیره تولید داخل می‌تواند از کاهش تولید جلوگیری کند.
۵. تخصیص ارز باید متناسب با نیازهای واقعی خودروسازان و قطعه‌سازان انجام شود.
۶. در شرایط محدودیت ارزی، اولویت باید با تأمین نیازهای تولید داخلی باشد.
۷. واردات خودروهای کامل فاقد نقش مؤثر در ایجاد ارزش افزوده داخلی و تثبیت اشتغال است.
۸. توقف موقت تخصیص ارز به واردات خودرو می‌تواند منابع بیشتری برای تولید داخل فراهم کند.
۹. حمایت از خودروهای دارای بیش از ۵۰ درصد ساخت داخل برای حفظ تیراژ تولید ضروری است.
۱۰. حفظ فعالیت شرکت‌های مونتاژکننده بزرگ برای جلوگیری از کاهش اشتغال اهمیت دارد.
۱۱. تخصیص ارز مدیریت‌شده به شرکت‌های مونتاژی می‌تواند از توقف خطوط تولید جلوگیری کند.
۱۲. تأمین سریع مواد اولیه و قطعات موردنیاز، شرط اساسی تداوم تولید در شرایط بحرانی است.
۱۳. تسهیل فرآیند واردات، حمل و ترخیص قطعات باید در اولویت سیاست‌گذاری قرار گیرد.
۱۴. تداوم قیمت‌گذاری دستوری موجب افزایش زیان عملیاتی خودروسازان می‌شود.
۱۵. اصلاح نظام قیمت‌گذاری و حرکت به سمت نظارت پسینی، انعطاف‌پذیری صنعت را افزایش می‌دهد.
۱۶. امکان تأمین ارز از بازار آزاد و صرافی‌های مجاز می‌تواند بخشی از مشکلات تولیدکنندگان را برطرف کند.
۱۷. استفاده از روش‌هایی مانند واردات بدون انتقال ارز برای تأمین اقلام حیاتی باید تسهیل شود.
۱۸. اعطای تسهیلات سرمایه در گردش با نرخ ترجیحی، به حفظ اشتغال و پرداخت حقوق کارکنان کمک می‌کند.
۱۹. اعطای مهلت تنفس برای پرداخت مالیات، بیمه و عوارض دولتی می‌تواند از توقف فعالیت بنگاه‌ها جلوگیری کند.
۲۰. تمرکز بر تولید خودروهای اقتصادی متناسب با کاهش قدرت خرید خانوارها، یکی از الزامات حفظ بازار و صیانت از صنعت خودرو است.