به گزارش خودرونامه به نقل از دنیای اقتصاد، سهم هزینه‌های تحقیق و توسعه از تولید ناخالص داخلی ایران در سال ۲۰۲۱ حدود ۰.۷۳ درصد بوده است؛ درحالی‌که این رقم در سال ۲۰۲۳ برای کره‌جنوبی به حدود ۴.۹۴ درصد، ژاپن به ۳.۴۴ درصد و آلمان به ۳.۱۵ درصد رسیده است. این فاصله، از تفاوت جدی در میزان توجه اقتصادها به توسعه فناوری حکایت دارد.
خلخالی در این یادداشت با اشاره به وضعیت صنعت خودرو می‌نویسد که توسعه موتورهای جدید، کاهش مصرف سوخت، ارتقای سامانه‌های الکترونیکی و طراحی محصولات رقابتی، بدون سرمایه‌گذاری مستمر و چندساله در تحقیق و توسعه امکان‌پذیر نیست. به اعتقاد او، نمی‌توان انتظار داشت خودروسازانی که با محدودیت منابع و فشار هزینه‌های جاری روبه‌رو هستند، به‌تنهایی مسئولیت توسعه فناوری را بر عهده بگیرند.
در این یادداشت، برای نشان دادن ظرفیت بالقوه تأمین مالی تحقیق و توسعه در صنعت خودرو، مثالی نیز مطرح شده است: اگر تولید سالانه به یک‌ونیم میلیون دستگاه برسد و معادل ۳ درصد ارزش متوسط هر خودرو به تحقیق و توسعه اختصاص یابد، منابعی در حدود ۵۰۰ میلیون دلار قابل تصور خواهد بود؛ رقمی که البته به‌تنهایی پاسخگوی تمام نیازهای فناورانه صنعت خودرو و زیرساخت‌های پژوهشی آن نیست.
نویسنده معتقد است دولت باید تحقیق و توسعه را به یکی از اولویت‌های پایدار بودجه‌ای تبدیل کند و با تعریف برنامه‌های چندساله، تأمین منابع مشخص و تعیین اهداف قابل ارزیابی، زمینه مشارکت مؤثر بخش خصوصی را فراهم آورد. تأمین مالی دانشگاه‌ها و پژوهشگاه‌ها، تقویت صندوق نوآوری و شکوفایی و حمایت هدفمند از شرکت‌های فناور از جمله اقداماتی است که در این یادداشت پیشنهاد شده است.
در نهایت، از نگاه نویسنده، توسعه فناوری صرفاً وظیفه شرکت‌های خودروساز نیست؛ بلکه به سیاست‌گذاری منسجم، تأمین مالی پایدار و نظارت بر اثربخشی منابع نیاز دارد. بدون چنین سازوکاری، انتظار ارتقای فناوری و رقابت‌پذیری صنعت خودرو ایران با اقتصادهای پیشرفته با موانع جدی روبه‌رو خواهد بود.
