به گزارش خودرونامه به نقل از تسنیم، تولید ایرانخودرو از ابتدای سال تا پایان شهریور ۱۴۰۵ به ۲۰۴ هزار و ۶۴۷ دستگاه رسیده که نسبت به ۲۶۴ هزار و ۶۶۵ دستگاه در مدت مشابه سال قبل، حدود ۲۲.۷ درصد کاهش دارد.
در بخش فروش نیز افت در چند محصول اصلی دیده میشود. فروش سورن ۲۹.۸ درصد، دنا ۲۸.۴ درصد، گروه پژو ۲۲.۲ درصد و تارا ۲۲.۴ درصد کاهش داشته است. فروش هایما نیز با افت ۷۵.۶ درصدی از ۱۰ هزار و ۳۹۰ دستگاه به ۲ هزار و ۵۴۰ دستگاه رسیده است.
درآمد بالا رفت، تیراژ پایین آمد
در نقطه مقابل، درآمد فروش ایرانخودرو از حدود ۲۱۲ هزار میلیارد تومان به ۳۲۸ هزار میلیارد تومان افزایش یافته است.
این همزمانی، یعنی کاهش تعداد فروش در کنار رشد درآمد، این پرسش را مطرح میکند که چه سهمی از افزایش درآمد ناشی از افزایش قیمت فروش بوده و چه سهمی از بهبود واقعی عملیات شرکت.
از سوی دیگر، فاصله حدود ۱۱.۷ هزار دستگاهی میان تولید و فروش ششماهه نیز نیازمند توضیح است؛ چراکه میتواند به موجودی انبار، تکمیلنشدن خودروها یا مشکلات تجاریسازی مربوط باشد.
صادرات؛ نقطه ضعف کارنامه
در بخش صادرات نیز عملکرد شرکت با هدف افزایش حضور در بازارهای خارجی فاصله دارد.
طبق آمار مورد استناد تسنیم، فروش صادراتی ایرانخودرو در شهریور تنها شامل ۲ دستگاه خودروی کامل CBU بوده و درآمد یورویی صادرات نسبت به سال گذشته حدود ۸۲ درصد کاهش داشته است.
در نتیجه، یکی از شاخصهایی که میتوانست عملکرد پس از واگذاری را از منظر توسعه بازار و ارزآوری نشان دهد، فعلاً تصویر پررنگی در گزارش عملکرد شرکت ندارد.
خصوصیسازی را باید با چه شاخصی سنجید؟
تغییر مالکیت بهتنهایی نمیتواند معیار موفقیت یک واگذاری باشد. تولید، فروش، بهرهوری، کیفیت، صادرات، وضعیت مالی و تجربه مشتری از جمله شاخصهایی هستند که باید در یک دوره زمانی مشخص با عملکرد پیش از واگذاری مقایسه شوند.
آمار ششماهه ایرانخودرو نشان میدهد دستکم در شاخصهای تولید، فروش و صادرات، هنوز نشانه روشنی از یک جهش عملیاتی دیده نمیشود؛ در مقابل، درآمد فروش رشد قابل توجهی داشته است.
بنابراین پرسش اصلی درباره واگذاری ایرانخودرو همچنان پابرجاست: آیا تغییر ساختار مدیریتی توانسته به بهبود واقعی عملیات شرکت منجر شود یا افزایش درآمد عمدتاً از مسیر قیمت فروش اتفاق افتاده است؟
