به گزارش خودرونامه، آنچه از اسناد و اظهارات مدیران پروژه برمی‌آید، این است که اینووی قرار نیست یک محصول لوکس یا تکنولوژی‌محور گران‌قیمت باشد. این خودرو بر پایه پلتفرم شناخته‌شده چانگان ایدو DT ساخته شده است.

پلتفرمی که در بازار ایران به‌عنوان یک ساختار مقرون‌به‌صرفه و مقاوم شناخته می‌شود. استفاده از این پلتفرم، هزینه‌های توسعه را به حداقل رسانده و اجازه می‌دهد قیمت نهایی محصول در محدوده رقابتی‌تری نسبت به هیبریدهای وارداتی تعریف شود.

نکته کلیدی در استراتژی قیمت‌گذاری اینوی، برنامه داخلی‌سازی تدریجی آن است. مهرداد الیاسی، مدیر پروژه، عمق ساخت داخل نسخه هیبرید را در ابتدای تولید حدود ۳۰ درصد عنوان کرده که قرار است تا پایان سال به ۴۵ و سپس ۶۰ درصد برسد.

این فرآیند، اگرچه در کوتاه‌مدت ممکن است قیمت تمام‌شده را تحت تأثیر نوسانات ارز قرار دهد، اما در میان‌مدت و بلندمدت، وابستگی به واردات پک‌های قطعات خارجی را کاهش داده و هزینه‌های تولید را تثبیت می‌کند.

از سوی دیگر، برنامه تولید ۱۰ هزار دستگاهی در سال ۱۴۰۶ نشان‌دهنده عزم جدی برای عرضه انبوه است. تولید انبوه در صنعت خودرو به‌طور معمول منجر به کاهش قیمت تمام‌شده هر واحد می‌شود.

همچنین، تولید همزمان نسخه‌های بنزینی با گیربکس دستی و اتوماتیک در کنار نسخه هیبرید، به خودروساز اجازه می‌دهد تا طیف گسترده‌ای از مخاطبان را با توان مالی متفاوت پوشش دهد.

در مقایسه با رقبای وارداتی که هزینه‌های گمرکی و حمل‌ونقل سنگینی را به خریدار تحمیل می‌کنند، اینووی به عنوان یک محصول تولید داخل، از این هزینه‌ها معاف است.

بنابراین، می‌توان انتظار داشت که این خودرو با اتکا به قیمت رقابتی و هزینه‌های نگهداری پایین‌تر، گزینه‌ای منطقی برای خانواده‌هایی باشد که به دنبال یک سدان هیبریدی بدون پرداخت هزینه‌های اضافی برندهای خارجی هستند.

با این حال، تحقق این وعده قیمتی، منوط به مدیریت صحیح زنجیره تأمین و جلوگیری از افزایش‌های مکرر قیمت در حین تولید انبوه خواهد بود.