کاهش الزامات بهرهوری سوخت در آمریکا و آینده صنعت خودرو
خودرونامه: بازنگری استانداردهای مصرف سوخت در دولت دونالد ترامپ، الزامات خودروسازان آمریکایی برای افزایش بهرهوری را کاهش داده و فاصله این کشور با مسیر برقیسازی در اروپا و آسیا را بیشتر کرده است.
به گزارش خودرونامه به نقل از دنیای اقتصاد، هدفگذاری جدید برای میانگین مصرف سوخت خودروهای آمریکا در سال ۲۰۳۱، ۳۴.۹ مایل به ازای هر گالن تعیین شده است؛ در حالی که استاندارد دولت بایدن برای همین افق زمانی نزدیک به ۵۰ مایل بر گالن بود.
برقیها از محاسبات کنار گذاشته شدند
بخش مهمی از این اختلاف به تغییر نحوه محاسبه بازمیگردد. در مقررات جدید، خودروهای تمامبرقی و هیبریدیهای شارژی نقش سابق را در محاسبات میانگین مصرف سوخت نخواهند داشت.
پیش از این، خودروسازان آمریکایی میتوانستند با افزایش سهم خودروهای برقی یا خرید اعتبار از شرکتهایی مانند تسلا، بخشی از تعهدات مربوط به خودروهای پرمصرف خود را جبران کنند.
حذف این دو مسیر، انگیزه اقتصادی خودروسازان برای سرمایهگذاری در فناوریهای برقی و افزایش بهرهوری را کاهش میدهد.
جریمهای که عملاً کماثر شده است
در کنار کاهش استانداردها، کاهش جریمه عدم رعایت این الزامات نیز فشار قانونی بر خودروسازان را محدود کرده است.
در چنین شرایطی، مقررات جدید بیش از آنکه یک الزام سختگیرانه باشد، فضای بیشتری برای ادامه تولید وانتها و شاسیبلندهای پرمصرف در اختیار خودروسازان سنتی آمریکا قرار میدهد.
دولت آمریکا همچنین برآورد کرده است که مقررات جدید میتواند بهطور میانگین ۱۲۹۰ دلار از قیمت هر خودرو کم کند؛ رقمی که میزان واقعی انتقال آن به مصرفکننده به رفتار خودروسازان و بازار بستگی دارد.
جنرالموتورز و فورد؛ برنده کوتاهمدت؟
کاهش الزامات بهرهوری میتواند در کوتاهمدت فشار هزینهای و سرمایهگذاری فناورانه را برای خودروسازانی مانند جنرالموتورز و فورد کاهش دهد؛ بهویژه شرکتهایی که بخش قابل توجهی از فروش آنها به وانتها و شاسیبلندها وابسته است.
اما پرسش اصلی، اثر این سیاست بر رقابتپذیری بلندمدت است.
در حالی که خودروسازان آسیایی و اروپایی همچنان روی خودروهای برقی، هیبریدی و فناوریهای کممصرف سرمایهگذاری میکنند، کاهش سرعت این سرمایهگذاری میتواند فاصله فناوری شرکتهای آمریکایی با رقبا را افزایش دهد.
آیا سود امروز، هزینه فردا میشود؟
منتقدان این رویکرد معتقدند کاهش فشار قانونی ممکن است سودآوری کوتاهمدت خودروسازان سنتی را تقویت کند، اما همزمان انگیزه آنها برای سرمایهگذاری در فناوریهای آینده را کاهش دهد.
نمونه جنرالموتورز نیز این تضاد را نشان میدهد؛ شرکتی که با وجود رشد قیمت سهام و برنامه بازخرید سهام، با پرسشهایی درباره چشمانداز رشد بلندمدت و سرمایهگذاری در فناوریهای جدید مواجه است.
در نهایت، تغییر استانداردهای مصرف سوخت فقط یک تصمیم زیستمحیطی نیست؛ این سیاست میتواند بر مسیر سرمایهگذاری، رقابت جهانی و جایگاه آینده خودروسازی آمریکا نیز اثر بگذارد.
